Prins Hendrikkade 48-L

1012 AC  Amsterdam

Commissie Verkeer & Vervoer

fax:

internet:

e-mail:

(020)  622 65 82

www.anbo-amsterdam.nl

amsterdam@anbo.nl

Een gezond mens kan nog altijd de fiets nemen, als het openbaar vervoer hem of haar te duur wordt. Wie slecht ter been is, heeft geen alternatief. Ouderen en de andere Stadsmobiel-gebruikers zijn er op aangewezen, en voor hen is dit vervoer de enige manier om achter de geraniums vandaan te komen. - Eén voorbeeld uit de praktijk:

|     Een mevrouw kan hooguit 10 minuten lopen. Zij moet daarom dagelijks van  
|     Stadsmobiel gebruik maken: voor alle boodschappen, postkantoor, bank, enz. 
|     Verder gaat zij wekelijks bij haar zuster op bezoek, ook per Stadsmobiel.  
|     Deze mevrouw is dus om op straat te komen volledig afhankelijk van Stadsmobiel 
|     en moet zodoende veel geld uitgeven aan vervoerskosten. 
|     Door de voor haar gestegen tarieven kan zij zich niet meer veroorloven bij haar 
|     zuster op bezoek te gaan.

Kortom: wij vinden dat de mensen die op Stadsmobiel zijn aangewezen, recht hebben op een zo laag mogelijk tarief. 

Bij sociaal vervoer hoort een sociale prijs. Dat betekent dan: ten hoogste het tarief van het gewone openbaar vervoer, en bij voorkeur een stuk lager.

gaat niet op. Ouderen reizen met het OV op een "roze kaart", dat is voor zo'n 65% van de gewone prijs. Het scheelt € 2,10 op een 15 strippenkaart, en in guldens dat is toch een verschil van ruim ƒ 4,50.

Waarom wordt niet (voor alle Stadsmobielgebruikers, niet alleen ouderen) een tarief gehanteerd dat niet hoger is dan het roze strippenkaart-tarief?

men met de tram, bus of metro de terugreis gratis heeft, als men binnen een bepaalde tijd weer terug gaat. Bij Stadsmobiel is er geen geldigheidstijd, en moet men altijd zowel de heen- als de terugreis betalen. Een voorbeeld:

|      Een bejaard echtpaar woont in Amsterdam-Zuidoost en gaat een uurtje op bezoek 
|      bij de naar Broek in Waterland verhuisde buren. 
|      Deze rit uit-en-thuis kost op dit moment per persoon een kleine € 8,-- (¹).
|      Voor het bezoekje aan de oude buren is het echtpaar in guldens gerekend samen
|      ƒ 35,-- van hun AOW kwijt.

De goedkoopte van Stadsmobiel valt dus aardig tegen.

Wij vinden dat een "retourtje Stadsmobiel" moet worden ingevoerd, tegen een lagere prijs dan die van twee enkeltjes.

verhoging doorgevoerd voor mensen uit de oude "Klantengroep I" (voor wie het laagste tarief gold). Eenvoudig door het aantal zones binnen de stad te vergroten van 8 naar 12. De zones zijn kleiner geworden, en voor dezelfde rit moet men méér betalen als men over zo'n nieuwe zonegrens heen gaat. Een voorbeeld:

|      Een zelfstandig wonende hoogbejaarde van 87 jaar uit Durgerdam gaat regelmatig 
|      naar de Noorderbegraafplaats aan de IJdoornlaan.
|      Tot 1 april j.l. kostte die rit met Stadsmobiel ......: € 0,36     (1 Stadsmobiel-zone)
|      V/a 1 april kost diezelfde rit ................................: € 1,17      (2 GVB-zones)
|      In guldens betekent het:
|      Van ƒ 0,80 (oude tarief) naar ƒ 2,60 (nieuw tarief)

Geen wonder dat het vanaf april klachten regende bij de telefoons van de ANBO en van de andere ouderenbonden, van de WVG-klachtenlijn van klachtenbureau Signaal, van SGOA, APCP en COSBO, en van het Amsterdams Comité tegen Verarming!

leider, dan reist 1 begeleider gratis met u mee". 

Vergelijkbaar met het gewone OV per bus, tram enz.: "Gehandicapten die een geldig legitimatiebewijs Gehandicapten kunnen tonen, mogen een begeleider (van 12 jaar of ouder) gratis met zich laten meereizen".

In het nieuwe Stadsmobielbeleid vanaf 1 april j.l. wordt wel gesproken over "begeleiding" (brochure "Reizen op de manier die bij u past"), maar dat blijkt uitsluitend begeleiding door de stadsmobiel-chauffeur te zijn.  - Een persoonlijk begeleider (mantelzorger of iemand vanuit een zorginstelling) wordt nu als "reisgenoot" ("gezellig of noodzakelijk"; brochure, blz. 7) aangemerkt en mag nu niet meer gratis mee.

Wij vinden het verbazingwekkend dat juist bij een WVG-voorziening, die toch
bij uitstek op de doelgroep afgestemd zou moeten zijn, de gratis (noodzakelijke) begeleiding is afgeschaft.
Wij pleiten ervoor z.s.m. weer in te voeren dat een begeleider kosteloos mee kan.

Nú betaalt de reisgenoot hetzelfde tarief als de Stadsmobiel-gebruiker, maar moet ook de Stadsmobiel-gebruiker voor de reisgenoot betalen: n.l. € 11,40 per jaar per reisgenoot (max. 2) voor een meereispas die tevoren moet worden aangeschaft. 
Ook al weet men niet of men er in de toekomst gebruik van zal maken.

Hiervoor lijkt ons een veel gemakkelijker systeem te bedenken: de meereispas afschaffen (scheelt in de kosten: minder administratieve handelingen, geen aanmaak van de pas), de registratie van meereizigers laten plaatsvinden op de gewone vervoerspas van de gebruiker, en in een proefperiode te bezien of Stadsmobiel zonder een "eigen bijdrage voor reisgenoten" niet ook rendabel kan draaien.

per Stadsmobiel te reizen. En wie Stadsmobiel wil gebruiken moet afzien van een vervoersvergoeding. Het is nu òf-òf geworden, en dat vinden wij onbillijk. Voorbeeld uit de praktijk:

|     Een mevrouw maakt gebruik van een vervoersvergoeding. Die is o.a. nodig om naar
|     haar zuster ver buiten de stad te kunnen reizen; dat doet zij enkele malen per jaar, 
|     en zonder de vervoersvergoeding zou dat niet te betalen zijn.
|     Voor haar vervoer binnen de stad is deze mevrouw niet minder slecht ter been, en 
|     daarom is Stadsmobiel voor stadsritten de aangewezen manier van verplaatsing. 
|     Althans: tot 1 april j.l. 
|     Toen kreeg zij te horen dat zij moest kiezen: òf Stadsmobiel, òf vervoersvergoeding.
|     
|     Voor deze mevrouw was de keuze: prioriteit voor het kunnen bezoeken van haar 
|     familie buiten de stad, want bij een keuze voor Stadsmobiel zou zij daarvoor geen 
|     geld meer hebben. Voor haar zijn de consequenties:
|     a. Zij mag Stadsmobiel niet meer in, en moet zich anders (taxi) zien te verplaatsen.
|     b. Zij moet voor vervoer binnen de stad uit haar vervoersvergoeding (voor zover het 
|         budget reikt) veel hogere bedragen aanspreken dan bij Stadsmobiel-gebruik.

Naar onze mening moet iemand vrij zijn om uit zijn of haar WVG-vergoeding desgewenst óók Stadsmobiel-ritten in te kopen. En daarvoor moet best een oplossing te bedenken zijn.

Over de falende voorlichting van de gemeente kunnen wij heel kort zijn.

Eerder hebben wij hier op verschillende manieren al blijk van gegeven (²). Wij willen citeren 
wat de gemeentelijke ombudsman ons schreef:

"Ik ben het met u eens, dat de Dienst Welzijn Amsterdam als verantwoordelijke voor uitgifte van de nieuwe folder nalatig is geweest om de mensen tijdig te informeren. Hierdoor is er behoorlijk wat verwarring onder de mensen ontstaan."

Vanuit de cliëntenorganisaties is steeds gezegd: "Wij willen eerst zien wat er naar de Stadsmobielgebruikers gaat". Dit werd ons in de verschillende overlegsituaties elke keer door de Dienst Welzijn Amsterdam bevestigd. 

Wij hebben echter niets gezien, en geen inzage gehad in de uitgaande stukken. Daarbij is de besluitvorming over de nieuwe tarieven zeer impliciet geweest. Er is b.v. wel gesproken over het gelijktrekken van de Stadsmobiel-zones met de OV-zones, maar niet over de financiële consequenties daarvan voor de klant.

In ieder geval is aan de belanghebbenden en hun vertegenwoordigende organisaties niet tevoren een duidelijk inzicht gegeven in de voorgenomen ingrijpende tariefsveranderingen, en is hen niet om commentaar daarop gevraagd. 

Ook een motivering en argumentatie "waarom een tariefswijziging met afschaffing van klantengroepen?", "waarom afschaffing max. te betalen zones?", "waarom invoering opstaptarief?" enz. is ons niet voorgelegd.

Gaarne willen wij bij de komende wijzigingen in het beleid, zoals deze zijn toegezegd door wethouder Belliot op de Raadscommissie Zorg van 19 juni j.l., ruimschoots tevoren betrokken worden.

™ 

ANBO-Amsterdam,

Commissie Verkeer & Vervoer

P.S.
Onlangs vernamen wij van een kandidaat Stadsmobiel-gebruiker, dat: 

(1) de brochure waarnaar verwezen wordt in de aanvraagformulieren, op is; en 

(2) dat in de kleine lettertjes van het formulier staat dat men eventueel 6 weken moet

      wachten op een beschikking. 

Dit betrof iemand die i.v.m. ziekenhuisbezoek van de opgenomen echtgenoot opeens op Stadsmobiel aangewezen werd.